سامان در وان آب غوطهور است؛ نورها تغییر میکنند و صدایی زنانه او را صدا میزند.او به مقابل آینه میآید.آینه به دو نسخه رنگی تقسیم میشود: صدایی آرام و منطقی او را دعوت به کنترل میکند. صدایی خشمگین و پارانویید او را تحریک به خشونت میکند.صدای زنی پشت در شنیده میشود.ذهن قرمز آن را تهدید تعبیر میکند.در نهایت فشار ذهنی به اوج میرسد و سامان با مشت آینه را میشکند. در پایان، در را باز میکند اما پشت در هیچکس نیست.فیلم در ابهام تمام میشود:
آیا تهدید واقعی بود؟ یا تماماً زاییده ذهن؟
«پارانویا» روایت بصری فروپاشی ذهنی فردی به نام سامان است که در مواجهه با صداهای درونی متضاد، میان واقعیت و توهم گرفتار میشود.فیلم تلاش میکند نشان دهد پارانویا نه صرفاً یک ترس، بلکه شکاف عمیقی میان ادراک و واقعیت است؛ جایی که ذهن، دشمن خود میشود.آینه در این اثر نماد «خودِ دوپاره» است:
این فیلم به دنبال بررسی موارد زیر است:
هدف اصلی فیلم، انتقال حس ناامنی ذهنی به مخاطب از طریق زبان تصویر و نور است، نه صرفاً روایت دیالوگمحور.
فیلم کوتاه «پارانویا» به نویسندگی و کارگردانی پگاه ساجدی و تهیهکنندگی دکتر سعید دادگر، موفق به حضور در جشنواره بینالمللی Lift-Off Global Network شد.
Lift-Off یکی از شبکههای معتبر بینالمللی نمایش فیلمهای مستقل است که با هدف کشف و معرفی استعدادهای نوظهور سینمای جهان فعالیت میکند و بستری جهانی برای دیدهشدن آثار مستقل فراهم میسازد.
«پارانویا» یک اثر روانشناختی–سورئال است که در فضایی مینیمال، به فروپاشی ذهنی شخصیت اصلی و کشمکش میان واقعیت و توهم میپردازد. این فیلم با تکیه بر نورپردازی واقعی و بدون استفاده از جلوههای ویژه دیجیتال، تجربهای حسی از اختلال پارانویا را برای مخاطب بازسازی میکند. پذیرش این اثر در شبکه جهانی Lift-Off، گامی مهم در مسیر بینالمللی این پروژه و فرصتی ارزشمند برای معرفی آن به مخاطبان گستردهتر جهانی محسوب میشود.
برای تغییر این متن
برای تغییر این متن
برای تغییر این متن
برای تغییر این متن
برای تغییر این متن
برای تغییر این متن
برای تغییر این متن
برای تغییر این متن
برای تغییر این متن
برای تغییر این متن
